Ik mis mijn familie in Irak nog steeds
Sukeria was zwanger van haar eerste kind toen zij in 1988 met haar toenmalige echtgenoot om politieke redenen uit Noord-Irak, nu Koerdistan, moest vluchten. Zij hebben eerst drie jaar in Turkije gewoond. Daarna kwamen zij via omzwervingen uiteindelijk in 1992 in Nederland terecht. Haar jongste dochter is hier geboren.
Nadat zij in diverse azc’s verbleef, kwam Sukeria definitief in Culemborg wonen. Eerst woonde zij in Terweijde en sinds 2006 in Parijsch. Twee dochters en zes kleinkinderen wonen ook in Culemborg. Sukeria vindt het leuk om op haar kleinkinderen te passen en dingen met hen te ondernemen. Zelf doet zij ook mee aan allerlei activiteiten die door ElkWelzijn georganiseerd worden: lunches, avondmaaltijden, bingo of gewoon koffiedrinken voor de gezelligheid. Daardoor kent zij veel mensen in Parijsch. In het Inloophuis in Terweijde begon zij met Nederlandse les en nu leert zij wekelijks lezen en schrijven met een taalmaatje in BonVie.
Drie jaar geleden is Sukeria voor het laatst in Koerdistan geweest. Haar vader en één broer en zeven zussen wonen daar nog. Zij mist hen nog steeds heel erg en zou graag weer een keer naar hen toe gaan.
De wijk Parijsch vindt zij heel mooi. Er zijn veel speeltuinen voor de kinderen en het is er heel groen. Zij geniet van de bomen, vooral als die in bloei staan. Op haar driewieler kan zij makkelijk overal naartoe.