Schipperskind, kunstenaar, organizer en docent
“Ik ben geboren op het water”, vertelt Margriet (1966). “Als schipperskind zat ik vanaf mijn zesde met mijn drie broers op een internaat. Mijn ouders hadden geen huis aan de wal. Ze leven en werken aan boord van hun coaster in de kleine handelsvaart, met bestemmingen als Engeland, Ierland en Scandinavië.” De fjorden en strandhuisjes van toen zie je nog altijd terug in haar werk en in haar kleurgebruik.
In de weekenden en vakanties gaat ze naar haar ouders, naar haar opa en oma op hun woonark in Tiel of met een vriendin mee naar boord. Haar leven is avontuurlijk, maar in haar puberteit miste ze privacy. “Leven op een groep zonder eigen plek is best lastig en vraagt om veerkracht.”
Ze trouwt jong, maar het huwelijk blijkt niet passend. Tijdens een skireis met haar ouders en schippersvrienden valt ze als een blok voor Paul. “Vroeger wilde ik geen schipper worden en zeker niet met een schipper trouwen”, zegt Margriet. Toch haalt ze op haar vijftigste haar vaarpapieren. Nu werkt ze samen met Paul in een ritme van twee weken op en twee weken af, aan boord van een cruiseschip op de Rijn.
Ordenen en structureren deed ze altijd al. In hun chalet van 44 m² op Parc Beaugarde kiest ze bewust voor ontspullen. “Leven met precies genoeg ruimte en spullen voelt als een verademing en geeft rust.”
In haar vrije weken werkt Margriet als mixed media-kunstenaar en docent. Haar passie is gelprinting, monoprints vormen vaak de basis van haar werk. “Water zit in m’n bloed.” Die natuurlijke flow stroomt zichtbaar door al haar kunstwerken heen.