Werken aan verbinding in Parijsch
Fikreta (1969) en Izet (1965) vluchtten in 1992 uit Bosnië. Met hun twee kinderen woonden zij vlak bij de grens met Servië. Toen de spanningen opliepen en de oorlog dreigde uit te breken, besloten ze te vertrekken. Het was aan de vooravond van een oorlog die uiteindelijk vier jaar zou duren. Izet wist bustickets te regelen, waarmee het gezin München bereikte. Van daaruit reisden ze per trein naar Amsterdam, waar familie woonde. Slechts één dag na hun vertrek werd hun dorp ingenomen. Ze waren net op tijd weg.
Na de asielprocedure kregen ze de vraag waar ze wilden wonen. Dat was geen eenvoudige keuze. Hun tijdelijke verblijf in Nederland bleek een blijvende toekomst te worden. Op basis van gevoel, gezond verstand en logica viel de keuze op Culemborg: centraal gelegen en dicht bij een grote stad.
Met zijn opleiding elektrotechniek kon Izet aan de slag bij een klein installatiebedrijf in de regio. Zoals veel nieuwkomers begon hij onderaan de ladder. Door hard te werken groeide hij in tien jaar tijd door van monteur naar projectleider. Tegenwoordig is hij Lead Engineer bij Dura Vermeer en verantwoordelijk voor grote projecten. Fikreta volgde in het voormalige Joegoslavië een economische opleiding. Via een taalstage bij een autoleasebedrijf zette zij haar eerste stappen op de Nederlandse arbeidsmarkt. Na diverse opleidingen en cursussen kwam zij terecht bij de gemeente Culemborg, waar zij de laatste jaren werkzaam is als wijkmanager van Culemborg West, waaronder ook Parijsch valt.
En sinds 2019 wonen ze zelf ook in Parijsch; aan de Antoon van Wijngaardenweg.
Wat kan er nog beter in Parijsch? “Meer sociaal contact en verbinding tussen bewoners. Daar werken we aan”, zegt Fikreta.