Ik wil nog steeds iets betekenen voor anderen.
Merith (1947) woont in een zorghotel woning boven BonVie aan de Admiraalvlinderlaan. Dat is geen vrije keuze. In 1996 laat zij op de Otto van Reesweg haar hond uit. Een dronken automobilist rijdt haar aan. Merith ligt in coma en moet revalideren. “Het ergste was dat ik niet meer kon praten en schrijven”, vertelt zij. Gelukkig komt dat goed, maar Merith moet verder leven met allerlei beperkingen door ‘niet aangeboren hersenletsel’. Haar leven komt op zijn kop te staan.
Vanuit het noorden van het land is Merith in Culemborg terechtgekomen. Daar gaan haar zoon en dochter naar school. Ze is verpleegkundige en volgt vervolgens een opleiding aan de sociale academie. “Ik wilde mensen, ongeacht hun achtergrond, helpen zich te ontwikkelen door te luisteren naar wat zij zelf willen”, zegt ze. Zij gaat werken bij het UMC als vrijwilligers coördinator.
Merith is vrolijk, positief ingesteld en heeft een groot gevoel voor humor. Ze is dankbaar voor alle steun die zij krijgt van familie en vrienden. Ze blijft graag bezig en maakt op de dagopvang keramieken schalen die in het winkeltje van Syndion in BonVie worden verkocht. Het geld komt ten goede aan Syndion. Merith wil graag iets blijven betekenen voor anderen.
Muziek is haar grote hobby. Ze speelt nog steeds piano. Als iemand jarig is, belt ze op en speelt ‘lang zal ze leven’ op haar mondharmonica. Ook zingt ze graag, vooral liederen van de ‘Internationale Nieuwe Scène’. Dit was een Vlaamse maatschappelijk geëngageerde theatergroep uit de jaren 1973 tot 1997. De liedjes van Annie M.G. Schmidt vindt ze ook nog steeds leuk.
“Hoewel dit ongeluk me veel gekost heeft, heeft het me ook veel opgeleverd”, besluit Merith.