Tot gisteren dacht ik dat het nu was,
vooropgesteld dat tijd bestaat.
De dag een takenlijst voor morgen
goed voorbereid op later met huizen als ankers in de klei,
bewoners in huiskamers als raders op klokslagen
van werk van school naar weekend naar week
Maar tijd glijdt sneller door mijn hoofd
dan de zwerm spreeuwen die vanavond
boven de rivier haar eigen plan trok.
Dan het water dat stroomt volgens formule
en seizoen en zich mijn natte voeten
niet aantrekt.
Fietsend door Parijsch fluister ik de tijd
een pauze toe. Je naam op een briefje,
opgevouwen in de zak van mijn lievelingsjas.
Een kinderstep in blauw en groen, zo eentje
als ik zelf ooit had. Oma bij de schommel
en jij als peuter brabbelt wat.
Een moment als een raket
verstopt in houten kratten
schiet me terug naar twintig jaar geleden
en hoe het toen ook
elke dag nu was.
Marcia Ottevanger – stadsdichter Culemborg 2026
gedicht bij het kunstwerk Het Geheugen van Parijsch
gedicht bij het kunstwerk Het Geheugen van Parijsch